Hoe Béatrice de pijn van rhizarthrose overwon
Béatrice
57 jaar, verpleegkundige in de geriatrie en oncologie
Béatrice vertelt over haar parcours met rhizarthrose. Tussen pijn, krachtverlies en moeilijkheden om haar beroep uit te oefenen, moest ze uiteindelijk twee opeenvolgende operaties ondergaan. Die gaven haar haar handvaardigheid terug — en het plezier in haar dagelijkse handelingen.
Wanneer de handelingen van het beroep onmogelijk worden
Voor anderen zorgen is haar roeping. Maar na verloop van tijd merkt Béatrice dat er iets niet meer klopt.
“Ik had minder kracht in mijn handen en moeite om infusen te openen of ampullen te breken…”, herinnert ze zich.
De pijn verschijnt geleidelijk: krampen, ontstekingen, roodheid en krachtverlies.
“Alles viel uit mijn handen, het werd echt moeilijk”, vertelt ze.
De repetitieve handelingen die essentieel zijn in haar werk veroorzaken een constante pijn aan de duim. Zoals veel zorgverleners probeert ze door te zetten. Maar op een dag wordt de hinder zo groot dat ze uiteindelijk haar huisarts raadpleegt.
De diagnose rhizarthrose: een beslissende stap
Na enkele weken behandeling met ontstekingsremmers, zonder echt resultaat, volgt de diagnose: artrose van de duim, ook wel rhizarthrose genoemd.
Deze aantasting van het gewricht tussen het trapezium en het eerste middenhandsbeen, dat sterk wordt gebruikt bij grijpen en knijpen, treft vaak mensen met handmatige beroepen — waaronder zorgverleners.
“Ik kende de prothese helemaal niet”, legt Béatrice uit.
“Tijdens de consultatie bij mijn chirurg, Dr. Rezzouk, begreep ik wat ze mogelijk maakte, waar ze geplaatst werd en hoe ze mijn mobiliteit kon teruggeven.”
In een gespecialiseerd centrum voelt ze zich volledig begeleid: chirurg, kinesitherapeut, ergotherapeut… een heel netwerk van professionals helpt haar bij de voorbereiding van de operatie.
Voor veel patiënten zijn deze professionals — en ook praktische adviezen om beter met rhizarthrose te leven — terug te vinden in de applicatie PSAM – Prévention Santé Arthrose Main, die zowel informatie als een overzicht van gespecialiseerde zorgverleners biedt.
Twee operaties en opnieuw autonomie
Omdat ze rechtshandig is, kiest Béatrice er logischerwijs voor om eerst haar rechterhand te laten opereren. .
“Vanaf de ingreep had ik geen enkele pijn, zelfs zonder sterke pijnstillers”, vertelt ze.
Tien dagen later start ze met revalidatie. “Toen de kinesitherapeut mijn orthese verwijderde, kon ik bewegen zonder pijn. De pincetgreep kwam geleidelijk terug, het was indrukwekkend.”
Enkele maanden later ondergaat ze dezelfde operatie aan haar linkerhand.
Vandaag heeft Béatrice haar autonomie teruggevonden: een tube tandpasta openen, knippen, naaien of zorgen verlenen aan haar patiënten vormen geen probleem meer.
Het plezier van dagelijkse handelingen terugvinden
“Ik kan opnieuw dingen doen waar ik van hield: tekenen, sieraden maken met kralen, naaien…”, zegt ze glimlachend.
Handelingen die vroeger pijnlijk waren, zijn opnieuw natuurlijk en vanzelfsprekend geworden.
Haar getuigenis weerspiegelt de ervaring van veel mensen met rhizarthrose: wanneer de pijn zich installeert, is het belangrijk om tijdig een arts te raadplegen om verlies van autonomie te voorkomen.
Een aangepaste behandeling — medisch, met een orthese of chirurgisch — maakt het vaak mogelijk om comfort en mobiliteit terug te winnen.
“Ik heb mijn handen gewoon teruggekregen.”
Voor Béatrice betekenden deze twee operaties een echte nieuwe start.“Vandaag ben ik niet meer bang voor de pijn.”
Haar verhaal herinnert eraan hoe invaliderend rhizarthrose kan zijn, maar ook dat er oplossingen bestaan.
Het gebruik van je handen terugkrijgen betekent ook een deel van jezelf terugvinden — het deel dat zorgt, creëert en dagelijks handelt.
